Het nieuwe jaar is begonnen en de feestdagen zijn weer voorbij. Dit waren de eerste feestdagen zonder mijn moeder. Eerder schreef ik een verhaal over hoe ik aankeek tegen de eerste feestdagen zonder mijn moeder. In deze blog kijk ik terug: hoe waren deze dagen eigenlijk?
Een veranderende stemming
Zo’n anderhalve week voor kerst merkte ik dat mijn stemming veranderde. Overal klonken vrolijke kerstliedjes, mensen maakten plannen voor gezellige dagen samen. Maar zo gezellig voelde het voor mij niet. In mijn hoofd bleef één gedachte rondgaan: dit zijn de eerste feestdagen zonder mijn moeder. Hoezo gezellig?
Voorbereiden op een kerst zonder mijn moeder
Toch troffen we voorbereidingen om kerst te vieren. We vierden kerst in het ouderlijk huis, waar mijn vader nog altijd woont. Samen besloten we de kerstboom op te zetten en te versieren. Vooral als leuke activiteit voor mijn dochter van 2,5 en mijn nichtje van 1,5 jaar. En wat genoten die kleintjes ervan!
Maar tegelijkertijd voelde ik het gemis. Want wat had mijn moeder het heerlijk gevonden om haar twee kleinkinderen zo bezig te zien, met lichtjes en kerstballen in hun handjes.
Het kerstdiner zonder mijn moeder: samen, maar anders
Dit jaar nam ik de voorbereidingen voor het kerstdiner op me. Ok, ook credits voor mijn vriend want hij hielp mij met de voorbereidingen. We kozen voor kaasfondue, zodat we niet lang in de keuken hoefden te staan. Het maken van boodschappenlijstjes en het doen van de inkopen zorgden voor welkome afleiding, maar eerlijk is eerlijk: het voelde vooral als een moetje. Van binnen had ik er weinig zin in.
Tijdens het diner voelde ik het gemis van mijn moeder enorm. Normaal was zij degene die alles regelde. En nu was ze er zelf helemaal niet meer bij. Haar plekje aan de tafel bleef leeg.
We gebruikten kerstservetten die mijn moeder vorig jaar nog had gekocht. Een klein detail, maar voor mij een symbolische manier om haar er toch een beetje bij te laten zijn.
Alles bij elkaar genomen vielen de kerstdagen me mee. Het gevoel vooraf was niet zo feestelijk en het gemis was er zeker, maar toch was het ook fijn om samen te zijn met mijn familie.
De stilte na kerst
De echte klap kwam na de kerstdagen. Alle dingen om te regelen voor de kerstdagen waren voorbij. Mijn dochter was een dagje naar het kinderdagverblijf en ik had even niets om handen. Het verdriet sloeg in als een bom.
Over een paar dagen zou het nieuwe jaar beginnen. En ik dacht: mijn moeder is er niet meer. 2025 was het jaar waarin we afscheid van haar namen. Dat jaar liep nu ten einde. Het nieuwe jaar zal zij niet meemaken. Voor haar eindigt alles, het leven, in 2025.
Ik wilde dit niet. Laat het maar voor altijd 2025 blijven, dacht ik. Het jaar waarin zij nog dichtbij was. Maar zo werkt het natuurlijk niet. 2026 zou hoe dan ook van start gaan, of ik nu wilde of niet.
Even luchtigheid zoeken
In de weken daarvoor had ik meerdere blogs gedeeld over het ziek zijn van mijn moeder. Ik wilde blijven schrijven, maar voelde dat ik iets zwaars even niet aankon. Daarom schreef ik een luchtigere blog over boeken die ik las tijdens mijn rouwperiode. Dat gaf het gevoel toch bezig te zijn en het niet te zwaar te maken.
Een persoonlijk afscheidsritueel voor 2025
De dag voor de jaarwisseling besloot ik op mijn eigen manier afscheid te nemen van 2025. Om stil te staan bij het jaar waarin ik mijn moeder verloor.
Ik ging naar het strand, een plek waar we vroeger vaak kwamen als gezin. Onderweg kocht ik bij een bloemenstal een mooie bloem. De bloemen waar mijn moeder zo van hield. Op het strand liep ik een stuk langs de zee en stond stil bij hoe intens zwaar en verdrietig dit jaar was geweest.
Ik zei mijn moeder gedag. Voor haar legde ik een mooie bloem in het water, in de oneindige zee . Als eerbetoon aan haar. En als uiting van mijn verdriet voor mezelf.
Het was een zwaar en emotioneel moment, maar ik ben dankbaar dat ik mijn verdriet zo ruimte kon geven.
Oud en nieuw zonder mijn moeder
Oudjaarsdag voelde daardoor iets minder zwaar. In de middag gingen we naar mijn vader om samen te eten, spelletjes te doen en de avond door te brengen. Rond negen uur ging ik naar bed. Met een jong kind beginnen de ochtenden vroeg, ook op de feestdagen.
Zonder mijn moeder het nieuwe jaar in
Ik ben opgelucht dat de feestdagen weer achter de rug zijn en dat het leven weer richting “normaal” gaat. In een eerdere blog schreef ik dat ik uitkeek naar de ruimte die een nieuw jaar kan brengen. Dat gevoel is er nog steeds.
Tegelijkertijd weet ik ook: het verdriet verdwijnt niet met een jaarwisseling. In 2026 is het gemis van mijn moeder er net zo goed. En dat mag er zijn ❤️
Een teken van mijn moeder?
Er schiet mij nog iets te binnen. De dag voor kerst had ik een afspraak bij de tandarts. Toen ik de behandelkamer inliep, hoorde ik een nummer van Paul Simon. Een nummer waar mijn moeder altijd graag naar luisterde. Ik dacht toen:leuk, wat toevallig dat ik dit nummer hoor.
Later die middag ging ik mijn vriend koffie drinken in een koffiezaakje. Bij binnenkomst hoorde ik het nummer Fields of Gold van Sting. Naar dit nummer luisterde ik veel toen mijn moeder ernstig ziek was. Weer zo een nummer. Dat kan geen toeval zijn, dacht ik toen.
De volgende dag, in de autorichting mijn vader, hoorde ik weer het nummer van Paul Simon op de radio. Hetzelfde nummer als de dag ervoor bij de tandarts. Nu wist ik het zeker: dit is geen toeval!
Zou het een teken van mijn moeder geweest zijn? Een teken om mij een hart onder de riem te steken tijdens de eerste feestdagen zonder haar? Een teken dat zij er toch nog ergens bij is?
Dat vind ik een mooie gedachte om mee af te sluiten. En misschien ook een apart onderwerp voor een blog.
Reflectie
De eerste feestdagen zonder mijn moeder waren niet iets om naar uit te kijken. Van tevoren weet je niet hoe het zal zijn. Hoe je je zult voelen, of het verdriet je misschien overvalt.
Het is voorbij, gelukkig. Het nieuwe jaar is begonnen.
Misschien waren dit ook de eerste feestdagen zonder jouw moeder. Misschien herken je iets in mijn verhaal of misschien was het voor jou totaal anders. Alles is goed als het over rouw gaat. Voel je vrij om te delen hoe jouw ervaring was. En onthoud: je bent niet alleen. ❤️
