Eerder schreef ik over het moment toen we hoorden dat mijn moeder ongeneeslijk ziek was. Zij kreeg de diagnose longkanker met uitzaaiingen in de hersenen, stadium 4. Er was geen kans meer op genezing, maar er waren nog wel behandelmogelijkheden. En daar grepen we ons aan vast.
Het behandelplan longkanker ging door
Het behandelplan van mijn moeder bestond uit vier chemokuren. Ze onderging iedere kuur dapper, al viel elke kuur haar steeds iets zwaarder. Elke kuur kende een lange behandeldag in het ziekenhuis. Tijdens deze behandeldagen ging ik met mijn moeder mee.
Samen probeerden we er wat van te maken. We wisten allebei dat we er niet voor onze lol waren, maar toch maakten we er ons eigen moment van. Alsof we, tussen alle infusen door, toch nog iets van samen-tijd probeerden te hebben.
Ons moment samen tijdens de chemo
Tijdens die lange dagen vertelde mijn moeder over haar leven. Over vroeger, over haar broers en zussen, over anekdotes die ineens weer bovenkwamen. Ik luisterde en nam alle verhalen in me op als een spons. Met het besef dat dit verhalen waren die ik niet vaak meer zou horen.
De meeste anekdotes noteerde ik. Met het idee om ze later door te geven aan de mensen over wie mijn moeder vertelde. Als een teken: je was belangrijk voor haar. Dat zij een plekje in haar hart hebben, ook als zij er straks niet meer zou zijn. In de hoop dat haar broers en zussen troost kunnen halen uit deze verhalen die mijn moeder zo liefdevol over hen vertelde.
De chemokuren waren zwaar
De avond vóór de start van de tweede chemokuur moest mijn moeder bloed ophoesten. Dat moment staat me nog helder bij. Mijn vader belde het ziekenhuis. Na overleg hoefde ze niet te komen, maar de schrik zat er goed in.
Met iedere kuur werd het zwaarder. We zagen haar minder snel herstellen. Half maart kreeg zij haar laatste chemokuur. We waren opgelucht dat de behandelingen achter de rug waren. Dat mijn moeder, en ook wij, de tijd kregen om even op adem te komen.
Goed nieuws bij de longarts
Begin april volgden nieuwe scans en een gesprek met de longarts. De scans zagen er goed uit. Op de hersenscan was niets meer te zien en de tumor in de long was geslonken tot een kleine tumor.
Dat was goed nieuws! De chemo had gedaan wat het moest doen.
De arts vertelde dat er over drie maanden opnieuw scans zouden worden gemaakt. Dan zou bekeken worden of de kanker was teruggegroeid en of er een vervolgbehandeling nodig was.
Maar ondanks deze positieve uitslag voelde mijn moeder zich ontzettend beroerd. Haar lichaam was uitgeput. Ze had pijn, was moe en had nauwelijks eetlust. Het aansterken ging niet goed. Het leek bijna wel of de uitslag niet bij mijn moeder hoorde. Alsof het over heel iemand anders ging.
De arts gaf aan dat haar lichaam tijd nodig had om aan te sterken. Mijn moeder zou zich vanzelf wel weer wat beter gaan voelen. Maar dat gebeurde niet. Uiteindelijk trokken we aan de bel bij de huisarts. Door de chemo had mijn moeder verschillende tekorten opgelopen. Met supplementen hoopten we haar lichaam weer iets op weg te helpen.
Gelukkig ging het langzaam aan iets beter. Ze kreeg meer energie en had weer wat meer zin in het leven. Ook begon haar haar weer terug te groeien. Maar één van de klachten bleef: mijn moeder bleef regelmatig bloed ophoesten. Nu zij zich wat beter begon te voelen, kwam er ruimte om aandacht aan haar wensenlijst te besteden.
Het wensenlijstje bij ongeneeslijk ziek
Toen duidelijk werd dat mijn moeder niet meer beter zou worden, vroeg ik haar wat ze nog graag wilde doen in de tijd die haar restte.
Haar wensenlijstje was klein en eenvoudig:
– naar het strand
– cadeautjes kopen voor de kleinkinderen
– een weekje op vakantie
– leuke dingen doen met vriendinnen
– een dagje naar de Keukenhof
– weer zelf koken
– tijd doorbrengen met broers en zussen
– sierradendoosje uitmesten
– en vooral nog veel genieten van haar geliefde kleindochters
Haar wensen waren niet groots meer. Het ging haar om tijd. Om samen zijn. Om de mensen die haar lief waren. Het maakte op een pijnlijke manier duidelijk wat de echte belangrijke dingen zijn in het leven.
Een periode met lichtpuntjes
In de maand mei had mijn moeder veel goede momenten. Ze had zelfs weer energie (en plezier!) om te koken. Iets wat maanden niet mogelijk was geweest. Zo maakte ze voor ons haar overheerlijke aspergegerecht, mijn lievelingsgerecht.
Ook was er tijd om dingen van haar wensenlijstje te strepen. Ze deed inkopen voor haar kleinkinderen, ging een dagje naar de Keukenhof, lekker lunchen met haar zussen. Er kwam een zus over uit het buitenland. Met haar bracht ze een aantal fijne weken door waarin ze leuke dingen deden en goede gesprekken met elkaar hadden.
En toen..
Toen was daar begin juni. Een zus van mijn moeder was jarig en had voor die gelegenheid een huisje gehuurd in Brabant. Mijn moeder voelde zich goed genoeg om te gaan. Samen met mijn vader besloten zij er naartoe te gaan.
Dat liep helaas allemaal anders…
Daarover vertel ik meer in het vervolg op deze blog.
Reflectie
Mijn moeder onderging vier zware chemokuren. Nu ik dit zo opschrijf, besef ik opnieuw hoe intens dit traject is geweest. Ga er maar aan staan als je zelf degene bent die dit moet ondergaan. Dat is geen feestje!
In een volgende blog deel ik hoe de ziekte verder verliep bij mijn moeder.
Misschien is jouw moeder ook ernstig ziek (geweest) en herken jij iets in mijn verhaal.Ik wens je heel veel sterkte. En weet: je bent niet alleen ❤️
