De eerste uitvaart na het verlies van mijn moeder: waarom het zo heftig voelt

Onlangs ervaarde ik het eerste verlies na het overlijden van mijn moeder. Mijn leven  stond opnieuw in het teken van verlies en rouw. De dood kwam weer heel dichtbij. De eerste uitvaart na het verlies van je moeder kan je rouwproces onverwacht opnieuw raken. Ook als het overlijden al maanden geleden is, kan een nieuw verlies je rouwproces opnieuw activeren. Herinneringen komen terug, emoties worden opnieuw geraakt en het gemis voelt ineens weer dichtbij.

In deze blog neem ik je mee hoe ik het eerste verlies na het verlies van mijn moeder heb ervaren. Dat verlies kwam heel dichtbij en veel eerder na het overlijden van mijn moeder dan ik had verwacht.

Een nieuw verlies na het overlijden van mijn moeder

Eerder schreef ik over hoe mijn moeder overleed. Haar overlijden is inmiddels tien maanden geleden. Ik schreef in die blog dat ik niet bij het overlijden van mijn moeder was, omdat mijn moeder plotseling overleed. Een dierbare zus van mijn moeder was daar wel bij. Zij begeleidde mijn moeder liefdevol toen zij overleed. En nu was het de beurt aan die dierbare zus, mijn tante. Die tante die sinds het overlijden van mijn moeder zo onlosmakelijk verbonden is aan mijn moeder.

Begin dit jaar, nog geen drie maanden geleden, werd duidelijk dat zij kanker had. Een behoorlijk agressieve vorm en het ontwikkelde zich snel. Ze had veel pijn en behandelen was geen optie meer. Eind maart overleed zij, na een kort ziekbed.

Toen mijn tante ziek werd: rouw kwam opnieuw dichtbij

Toen ik het bericht kreeg dat mijn tante zo ziek was, dacht ik: Nee, niet zij! Niet die tante die zo verbonden is met mijn moeder en haar overlijden. Ik schrok van die gedachte. Want het zou om haar moeten gaan en niet om mij. Niet om mij en mijn gedachten dat ik haar ziek zijn meteen met mijn overleden moeder associeer. Ik vond het egoïstisch van mezelf.

Ik deelde deze gedachte met mijn zus. En ook zij had een soortgelijk gevoel toen zij het bericht hoorde dat mijn tante ongeneeslijk ziek was.

Afscheid nemen terwijl je nog midden in rouw zit

Het moment van afscheid nemen voelde zwaar en onwerkelijk. Alsof ik opnieuw in een situatie stond die ik nog maar net had meegemaakt. In het geval van mijn tante was het heel duidelijk dat de dood naderde. Van mijn moeder heb ik nooit afscheid kunnen nemen, omdat haar overlijden zo plotseling kwam.

Ik bedankte mijn tante voor alles wat ze voor de familie heeft gedaan. En in het bijzonder, wat ze voor mijn moeder gedaan heeft toen zij overleed. Dat is, en dat blijft, voor mij onbetaalbaar. Dit gevoel van dankbaarheid zal ik voor de rest van mijn leven koesteren en met mij mee dragen, ook nu mijn tante er niet meer is.

Toen het overlijden dichterbij kwam dan verwacht

Samen met mijn vriend en dochter was ik op vakantie in Frankrijk. Op een ochtend belde mijn zus mij. Ze vertelde dat ze bij mijn tante was geweest en dat zij naar verwachting binnen twee weken zou komen te overlijden. 

Mijn zus vertelde me hoe emotioneel het was. Dat het voelde voor haar alsof ze op een manier ook afscheid nam van mijn moeder. Dat afscheid wat ons tien maanden geleden niet was gegund. Dat gesprek met mijn zus kwam hard binnen. Het aanstaande verlies kwam nu nog dichterbij.

Met mijn vriend en zus ging ik in overleg of we eerder naar huis moesten komen van onze vakantie. Ik besloot om het niet te doen. Voor onze vakantie had ik al afscheid genomen. En ik voelde dat mijn tante niet had gewild dat we naar huis zouden komen. We besloten om te blijven.

Vlak nadat wij weer thuis kwamen van vakantie, overleed zij.

Het eerste afscheid na het verlies van mijn moeder

Een aantal dagen na het overlijden van mijn tante was er gelegenheid om afscheid te nemen. Samen met mijn vader en andere tante ging ik daar naartoe. Mijn tante lag in een mooie kist, die prachtig omringd was met bloemen en kaarsen. Ik wilde graag nog bij haar kijken om goed afscheid te kunnen nemen.

Toen ik bij de kist stond, overspoelde het verdriet mij totaal. Want wat leek mijn tante ontzettend veel op mijn moeder, haar zus, zo in de kist. Het verdriet om mijn moeder en het gemis van mijn moeder werd diep geraakt. Ik huilde en zei tegen mijn vader: “Wat lijkt ze veel op mama.” Ik nam de tijd om mijn tante voor een laatste keer te bedanken voor alles wat ze had gedaan en had betekend.

En ik voelde aan alles: mijn moeder was daar om dit keer mijn tante met liefde te begeleiden bij haar overlijden. Het was goed zo ❤️

Waarom een nieuw verlies je rouw opnieuw opent

Het eerste verlies na het overlijden van een dierbare is heel ingrijpend. Online probeerde ik ervaringsverhalen te lezen, maar ik kon nauwelijks verhalen vinden. Des te meer reden om deze blog zelf te schrijven!

Na het overlijden van mijn moeder werden wij goed ondersteund door een bevlogen uitvaartondernemer. Zij vertelde ons dat het eerstvolgende verlies of de eerste uitvaart er behoorlijk in kan hakken. Dat een nieuwe uitvaart of een nieuw verlies ervoor kan zorgen dat gevoelens van verdriet, gemis en herinneringen ineens weer intens aanwezig zijn.

En ze kreeg gelijk. Het verlies van mijn tante raakte het verlies van mijn moeder. Het was niet gewoon een verlies. Het was een verlies alsof ik een stukje van mijn moeder opnieuw verloor.

Mijn tante was erbij toen mijn moeder overleed. Nooit meer kan ik nu vragen hoe dat was. Ik kan haar niet meer vragen om het verhaal opnieuw te vertellen, of nog honderd keer te vertellen. Daar, met het overlijden van mijn tante, overleed opnieuw een stukje van mijn moeder. En dat heb ik gevoeld. Alsof ik de rouw om mijn moeder weer opnieuw ervaarde.

Hoe voelt de eerste uitvaart na het verlies van je moeder?

De eerste uitvaart na het overlijden van je moeder kan voelen alsof je opnieuw midden in je rouwproces wordt geplaatst. Herinneringen, emoties en lichamelijke reacties kunnen plotseling terugkomen, zelfs als het verlies al maanden geleden is.

Na deze ervaring kan ik volmondig bevestigen dat het eerste verlies of de eerste uitvaart na het overlijden van een dierbare echt een ding is. Dit verlies kwam voor mij heel, heel dichtbij. En het voelde inderdaad alsof ik weer opnieuw midden in mijn rouw zat.

Volgende verliezen en uitvaarten zullen ook lastig zijn, ongetwijfeld. Hoewel ik denk dat het verlies niet meer zo dichtbij het verlies van mijn moeder komt zoals dat nu kwam. En misschien gaat het verliezen van dierbaren op een manier wel wennen. De eerste keer is immers geweest. Bij alle volgende keren is het niet meer het eerste verlies.

Reflectie

Dit afscheid kwam veel te snel en veel te dichtbij. Maar ook dit hoort bij het leven. Ik voel de spanning die rouw met zich meebrengt in mijn lijf. Het zal nog even duren om te verwerken en het onderdeel te maken van mijn leven. Dat komt vanzelf wel. Alles op z’n tijd.

Heb jij jouw eerste ervaring met verlies na het overlijden van jouw moeder meegemaakt? Hoe was dat voor jou? Zijn er stukken in mijn verhaal herkenbaar voor jou? Ik ben heel benieuwd en lees graag met je mee. En weet: je bent niet alleen ❤️