In 2024 veranderde alles. Mijn moeder werd ziek. Wanneer precies, dat weet niemand echt meer. Het ging steeds iets minder goed met mijn moeder, soms zelfs onopgemerkt. Achteraf gezien waren er signalen dat het niet goed ging met mijn moeder.
Eerste signalen
Hieronder een schets van de signalen dat mijn moeder ziek was.
Onverklaarbaar afvallen
Gedurende 2024 viel zij behoorlijk wat kilo’s af. Dat ging zonder er moeite voor te doen, zoals ze het zelf zei. Niets om je veel zorgen over te maken, dachten we.
Nu weten we wel beter. Het snelle en vele afvallen was een van de tekenen dat mijn moeder ernstig ziek was. De energie in haar lichaam werd gebruikt voor de snel groeiende kankercellen.
Mijn zus, mijn vader en ik zagen mijn moeder regelmatig. Daardoor viel het ons niet echt op dat zij zoveel gewicht kwijtraakte. Buitenstaanders zagen het wel en maakten er regelmatig een opmerking over: “Gaat het wel goed met je moeder? Ze is zoveel afgevallen de laatste tijd”.
Veel hoesten en vastzittend slijm
Mijn moeder hoestte veel. Het hoesten was niet echt verontrustend. Mijn moeder rookte en hoesten was iets wat erbij hoorde. Toch was er iets nieuws: het slijm dat telkens vastzat en haar dwarszat. Het leek onschuldig, maar achteraf was het een signaal dat het niet goed zat.
Ze verloor haar stem
Eind oktober gebeurde er iets vreemds. Van de een op de andere dag werd ze hees. Niet helemaal haar stem kwijt, maar wel dusdanig dat praten lastig was. Het leek op de heesheid bij een flinke verkoudheid, alleen ging het deze keer niet over. Wekenlang bleef het. Dat was toch vreemd.
Echt ziek zijn
Begin december werd mijn moeder écht ziek.
Ik herinner me nog een maandag die ik nooit zal vergeten. Iedere week paste mijn moeder op maandag onze dochter. Ik bracht haar in de ochtend en bleef voor een kopje thee om nog wat te kletsen. Maar deze ochtend was anders. Mijn moeder was pas net uit bed toen wij aankwamen. Ze klaagde over dat ze zich niet goed voelde. Ze was moe, heel moe zei ze. De hele dag zou ze wel kunnen slapen. Ze had het alsmaar koud en had weinig eetlust.
Na mijn kopje thee stapte ik in de auto terug naar huis. Ik stond nog op de oprit bij het huis van mijn ouders. En opeens kreeg ik een intens verdrietig gevoel en kwam uit het niets de gedachte in mij op: mijn moeder gaat dood.
Die gedachte liet me die dag niet los. Toen ik later mijn dochter weer ophaalde, drukte ik mijn moeder op het hart om écht naar de huisarts te gaan en duidelijk te maken hoe slecht ze zich voelde. Ze was een paar weken eerder al bij de huisarts geweest, maar toen werden haar klachten onvoldoende serieus genomen. Met een goede hoestdrank zou het vast beter gaan..
Naar de huisarts en het ziekenhuis
Een week later, weer op maandag, had mijn moeder afgezegd voor haar oppasdag. Ze voelde zich te beroerd om op te passen. Die dag zou ze naar de huisarts gaan.
De huisarts vertrouwde het niet en stuurde haar dezelfde dag nog naar het ziekenhuis. Er werden foto’s gemaakt van het borstgebied. Het nieuws dat daarna kwam, was helaas geen verrassing meer: de beelden waren niet goed.
Wordt vervolgd
In mijn volgende blog vertel hoe ik het verder ging na de diagnose en de periode die volgde.
Misschien herken je iets uit mijn verhaal. Misschien maak je zelf ook een periode door waarin je moeder ziek is, of heb je het al meegemaakt. Weet dan: Je bent niet alleen ❤️
