In mijn vorige blog schreef ik over de diagnose longkanker die mijn moeder kreeg. En over de dappere keuze die zij maakte om de behandeling aan te gaan, Want wat voor keuze had zij? In deze blog vertel ik verder over hoe die behandeling tegen longkanker eruitzag en wat die periode met ons deed.
De eerste chemokuur behandeling longkanker
In januari begon mijn moeder aan haar eerste chemokuur. Het behandelplan bestond uit drie chemokuren met cisplatine. Iedere kuur bestond uit drie behandeldagen achter elkaar. Op dag 1 een lange dag chemo van ‘s ochtends vroeg tot einde van de middag. Dag 2 en dag 3 waren twee korte dagen met chemo. Tussen de kuren zat steeds een periode van drie weken.
Zo zag de chemokuur eruit
- Week 1: drie dagen chemotherapie
- Week 2: de chemo doet zijn werk, het immuunsysteem is op zijn zwakst en mijn moeder is extra kwetsbaar
- Week 3: het lichaam herstelt zich enigszins; bij goede bloedwaarden start een week later de volgende kuur
Samen naar de chemo
Op de eerste dag chemo moest mijn moeder zich om 7.30 uur melden in het ziekenhuis. In overleg met mijn ouders besloot ik om met haar mee te gaan. Mijn vader had zo een dag wat minder zorgtaken en ik vond het geen probleem om vroeg op te staan. Dat is het voordeel van een jong kind dat een vroege vogel is.
Mijn moeder had een eigen kamer in het ziekenhuis, wat prettig was met zo’n lange dag voor de boeg. Ze werd aangesloten aan de chemo en kon in een fijn bed liggen. Deze dag samen gaf ons de gelegenheid om fijne gesprekken met elkaar te hebben. Over haar leven voordat ze mijn vader leerde kennen, over haar broers en zussen toen zij jong waren, over herinneringen die ik nog nooit eerder had gehoord.
Mijn zus had haar gevraagd of ze haar geboorteverhaal op papier wilde zetten. Mijn moeder kon zelf niet goed meer schrijven, dus stelde ik voor dat zij het verhaal zou vertellen en ik mee zou typen op mijn laptop. Zo verstreken de eerste uren van de chemo.
In de middag heeft mijn moeder vooral veel geslapen en af en toe wat gelezen. Dat gaf mij de gelegenheid om wat te eten en een serie te kijken.
De lange dag en de hersenscan
Aan het einde van deze lange dag met chemo stond er nog een hersenscan gepland. Dat was pittig. Mijn moeder was moe en moest voor de scan plat op haar rug liggen. Door de tumor had ze veel rugpijn, waardoor dit erg pijnlijk voor haar was. Ze doorstond de scan dapper en na afloop was het tijd om weer naar huis te gaan. Gelukkig waren dag 2 en dag 3 van de chemokuur maar korte behandelingen van een paar uur.
Hoe mijn moeder de chemo doorstond
Mijn moeder doorstond deze chemokuur relatief goed. Ze had wat mindere dagen waarop ze heel moe was. Ze sliep veel. Wel was haar eetlust flink veranderd. Door de chemo smaakte haar eten nauwelijks meer.
De uitslag van de hersenscan
Later die week kregen we de uitslag van de hersenscan. Helaas was de scan te veel bewogen, doordat mijn moeder door de pijn niet goed stil kon liggen. De arts zou de beelden intern bespreken, maar ondertussen moest er een tweede scan worden gemaakt. Die stond gepland voor eind januari.
Eind januari liet mijn moeder bloedprikken om haar bloedwaarden te laten controleren. Als deze goed waren, kon de volgende kuur starten een week later. Een dag later stond de nieuwe hersenscan gepland.
Een onverwachte wending
In de ochtend werd ik plotseling gebeld door mijn zus. Het ziekenhuis had gebeld: de scan was afgezegd en in plaats daarvan moesten we een paar uur later bij de longarts komen. Verdere uitleg hadden we niet.
Dat was flink schrikken! Dat kan niet veel goeds betekenen.. Er ging vanalles door mijn hoofd. Vooral ging er door mijn hoofd dat de bloedwaarden zo slecht waren dat de volgende chemokuur niet kon starten. Ik voelde me zo verloren maar besloot de afspraak met de longarts eerst af te wachten.
Samen met mijn zus besloot ik dat we mee zouden gaan naar de afspraak. Ik belde mijn schoonmoeder met de vraag of zij, heel last minute, op mijn dochter kon passen. Ze liet alles uit haar handen vallen en zei meteen: “Natuurlijk. Als er nood aan de man is, kun je altijd op mij rekenen.”
Geen goed nieuws bij de longarts
In het ziekenhuis wachtte ik bij de ingang op mijn ouders. Ik peilde bij mijn moeder hoe zij zich voelde over de afspraak. Ze zei: “Ik ben voor het eerst echt zenuwachtig.” Dat beaamde ik, ook ik was behoorlijk zenuwachtig.
Tijdens het gesprek vertelde de longarts dat de hersenscan, ondanks de slechte kwaliteit, was besproken met collega’s. Ze zei: “Ik heb helaas geen goed nieuws.” Op de scan waren uitzaaiingen in de hersenen te zien. Dat betekende dat het eerdere stadium 3 nu veranderde naar stadium 4: longkanker met uitzaaiingen in de hersenen.
De longarts zei: “En dat betekent dat er geen kans meer is op genezing“. Laat dat maar even inzinken…
De behandeling van longkanker wordt aangepast
De longarts legde uit dat de behandeling werd aangepast vanwege het nieuwe stadium. In plaats van drie chemokuren zou mijn moeder nu vier chemokuren krijgen. Ook was eerder het plan om gelijktijdig te bestralen. Die bestraling zou zij niet meer gelijktijdig krijgen.
Het plan was om de vier chemokuren af te wachten. En om daarna een verder plan te maken, afhankelijk van hoe de kanker op de chemo reageerde. Een andere chemokuur of toch bestraling zaten allemaal nog in de trukendoos en behoorden nog tot de behandelmogelijkheden.
Dat betekende dat mijn moeder niet meer beter zou worden, maar ook dat ze nog niet uitbehandeld was. Er was nog tijd te rekken.
Heel eerlijk, de uitslag verbaasde mij niet. Ik had al langer het gevoel dat mijn moeder niet meer zou genezen, ongeacht of de kanker in haar hersenen zat. Toch kwam de boodschap van de arts best hard binnen. Mijn gevoel werd nu de harde realiteit: mijn moeder wordt niet meer beter. Mijn moeder gaat hieraan dóód. En deze boodschap kregen wij precies 1 dag na haar verjaardag…
Reflectie
Nu ik dit opschrijf, een jaar later, zie ik pas echt hoe heftig deze periode was. In twee maanden tijd kregen we te horen dat mijn moeder longkanker had, begon ze aan een zwaar behandeltraject en hoorden we dat ze niet meer beter zou worden. Dat is niet niks.
In een volgende blog deel ik hoe de behandeling van mijn moeder verder verliep. Ook deel ik een blog over hoe het is om te horen dat je moeder doodgaat. Want dat is nogal wat om voor je kiezen te krijgen.
Mocht jij zelf iets willen delen hoe jij de behandeling van jouw zieke moeder hebt ervaren, voel je vrij om dit te delen. Er zijn helaas veel vrouwen die een ongeneeslijke zieke moeder hebben of hun moeder hebben verloren. Dus weet: je bent niet alleen ❤️
