Mijn moeder kreeg kanker. Wat een nare zin om op te schrijven. Alsof ze het cadeau kreeg. Een ongewenst cadeau dat je liever terug geeft zodra je het cadeaupapier eraf hebt gehaald en ziet wat het is. Een cadeau dat voor ons de harde realiteit was en die ons leven volledig veranderde. Er was helaas geen weg meer terug.
De eerste onderzoeken
In mijn vorige blog vertelde ik dat mijn moeder ziek werd en dat er foto’s waren gemaakt in het ziekenhuis. De beelden waren niet goed. Er volgden aanvullende scans en een gesprek met de longarts. Daar werd duidelijk: er zat een grote massa in de long en mogelijk uitzaaiingen vlak buiten de long. We gingen een intens traject in van onderzoeken, gesprekken en eindeloos wachten op uitslagen.
De dag voor kerst in 2024, precies een jaar geleden, kregen we de voorlopige boodschap: inderdaad een grote massa, inderdaad een uitzaaiing. Maar nog geen duidelijkheid over wat voor soort kanker het was. De longarts wenste ons fijne feestdagen. En ik dacht: hoe dan? Hoe kunnen wij kerst vieren met zo een vreselijke en onzekere boodschap?
De diagnose kanker die alles veranderde
Tussen kerst en oud en nieuw gingen de onderzoeken door. Begin januari 2025 kwam de definitieve diagnose: stadium 3 kleincellige longkanker. Dat betekent longkanker met uitzaaiingen buiten de long én de meest agressieve vorm die er is. Dubbel pech dus en geen goed begin van het nieuwe jaar. Binnen een aantal weken zou er nog een hersenscan volgen om vast te stellen of de kanker was uitgezaaid naar de hersenen.
Na deze diagnose hadden we veel vragen waarop de longarts antwoord gaf:
– Is het te behandelen? → Ja waarschijnlijk wel, met chemo en bestraling
– Wordt mijn moeder beter? → Dat hangt af of de kanker is uitgezaaid naar de hersenen.
– Wat als we niets doen? → Dan gaat het waarschijnlijk heel snel. Dan praten we nog over weken of slechts enkele maanden
Dat moest even inzinken..
Voorgestelde behandeling bij longkanker – leven tussen hoop en angst
De arts stelde voor zo snel mogelijk te beginnen met chemotherapie. De kanker was zeer agressief en dat vroeg om snel handelen. De chemo zou het beste werken als gelijktijdig ook bestraling plaatsvond. Dat is een zware combinatie van behandelen. Die zware behandeling zou mijn moeder fysiek waarschijnlijk niet aankunnen. Haar lichaam was al zo verzwakt. Daarom werd besloten eerst te kijken hoe ze zou reageren op één ronde chemo. Daarna zou dan gekeken worden of mijn moeder ook wordt bestraald.
Een paar dagen later spraken we een oncologisch verpleegkundige. Zij gaf ons een stortvloed aan informatie: hoe een cyclus van chemo eruitziet, welke bijwerkingen mogelijk zijn, wanneer je direct moet bellen naar het ziekenhuis, of je haar uitvalt, of je nog gewoon kunt eten. Heel veel informatie dus. Voor ons te veel om in korte tijd te verwerken.
Twijfel en keuze van behandelen
Na afloop van het gesprek was mijn moeder behoorlijk moe. Zoveel informatie, zoveel wat op haar afkwam. We ondergingen het allemaal maar. Achter de schermen zag ik hoe verzwakt mijn moeder was. En ik dacht: kan mijn moeder überhaupt wel een behandeling aan? Gaat ze niet eerder dood aan de zware behandeling dan aan de kanker zelf? Wat wilde mijn moeder eigenlijk zelf? Ik stelde mijn moeder de vraag: wil je dit allemaal wel? Wil je wel een behandeling ondergaan? En mijn moeder zei: niets doen voelt als opgeven. Wat kan ik nog anders doen dan dit? Daarmee was de kous af: mijn moeder kiest voor de behandeling.
Reflectie
De kerst van 2024, precies een jaar geleden, kregen wij een cadeau dat we nooit hadden willen uitpakken: een ernstig zieke moeder. Vanaf dat moment leefden wij met longkanker in ons gezin. In mijn volgende blog vertel ik meer over de eerste behandeling en hoe dat verliep.
Misschien herken je iets in mijn verhaal. Misschien zit je zelf in een periode waarin je moeder ziek is, of heb je dit al meegemaakt. Weet dan: je bent niet alleen ❤️
