Eerste sterfdag van mijn moeder: hoe ik mij bewust voorbereid op deze dag

Deze week is het de eerste sterfdag van mijn moeder; een dag waar ik al weken bewust op toeleef. Dat valt niet mee om zo op te schrijven. Tot een jaar geleden kende ik het woord sterfdag nauwelijks. En nu, een jaar later, gebruik ik het woord de eerste sterfdag bijna dagelijks. Wat een contrast. En zo blijkt maar weer hoe snel dingen kunnen veranderen.

In deze blog neem ik je mee hoe ik mij voorbereid op de eerste sterfdag van mijn moeder.

Waarom de eerste sterfdag voelt als een drempel

Toen mijn moeder ziek werd en uiteindelijk kwam te overlijden, was voor mij het jaar aangebroken met alle eerste keren. De eerste keren zonder mijn moeder. Daar hoort ook haar eerste sterfdag bij. Deze dag voelt als een afsluiting van dit eerste jaar zonder mijn moeder. Na deze dag is dat eerste jaar voorbij.

En eerlijk? Deze eerste sterfdag voelt als een drempel waar ik overheen moet. Of een drempel, het voelt eerder als een berg. Ik zie er behoorlijk tegenop. Mijn moeder raakt verder weg in de tijd. Nieuwe herinneringen worden gemaakt zonder haar.
Het afgelopen jaar kon ik zeggen: Vorig jaar deden we dit nog met mama. Maar hoe gaat dat zijn in het komende jaar dat aanbreekt zonder mijn moeder?
Zeg je dan voortaan: Toen mama nog leefde..? Ik ben er nog niet over uit en mijn hoofd vindt het maar verwarrend.

Hoe ik bewust toeleef naar haar eerste sterfdag

De eerste sterfdag van mijn moeder zit al een tijdje in mijn hoofd. De afgelopen maand stond ik meer dan anders stil bij de laatste weken dat zij leefde. Wat deden we samen? Wat zeiden we? Ik schreef er een uitgebreide blog over. Hierin lees je ook dat ik vorig jaar regelmatig voor mijn moeder kookte en dat we veel deelden over lekker eten en leuke recepten.

Dit jaar maakte ik een aantal van die recepten. Op deze manier leefde ik de afgelopen weken toe naar haar eerste sterfdag. Het recept met de asperges staat nog op de planning voor komende dagen. Dat is het laatste recept dat mijn moeder voor ons maakte. De laatste keer dat ik van haar heerlijke eten heb gegeten. En, heel pijnlijk, de laatste keer dat ik haar gezien heb voordat ze plotseling overleed.

Ik maak haar gerecht met asperges als herinnering aan die dag. En misschien wordt het wel een traditie. Dat ik ieder jaar op die dag haar asperges klaar maak. Als liefdevolle herinnering aan haar.

Hoe we de eerste sterfdag van mijn moeder invullen

Samen met mijn vader, zus en vriend hebben we een plan gemaakt voor haar eerste sterfdag. Eerder dit jaar hadden we een afscheidsritueel op het strand. Om een plekje te creëren waar we naartoe konden gaan als we haar missen en haar dichtbij willen voelen. Op haar sterfdag gaan we naar deze plek op het strand.

Ook bestel ik wat mooie bloemen. Mijn moeder hield veel van bloemen. En dan vooral bloemen die bijzonder waren, bijvoorbeeld protea’s of strelitzia’s. De protea, haar lievelingsbloem, kwam op haar rouwkaart te staan. Deze mogen dus niet ontbreken op haar eerste sterfdag.

En de taart voor deze dag? Die bak ik zelf. Ik bak een appeltaart zoals mijn moeder die maakte. Toen mijn moeder ziek werd, besloot ik om haar befaamde recepten te gaan verzamelen. Zodat we na haar overlijden nog vaak haar gerechten konden eten. Helaas heeft zij niet alle recepten kunnen delen, want haar overlijden kwam veel eerder dan wij hadden verwacht.

Het recept van haar appeltaart heb ik helaas niet. Maar samen met mijn zus ben ik een heel eind gekomen om het recept op te schrijven. Zo weten we bijvoorbeeld precies welke boter mijn moeder gebruikte voor het deeg.

Hoe zal de taart gaan smaken zonder dat zij hem heeft gebakken? Ik weet zeker dat ze meekijkt hoe ik de taart klaarmaak. En hopelijk geeft ze de liefde die zij altijd in de taart stopte op dat moment aan mij door. De taart zorgt er hoe dan ook voor dat we ons extra verbonden voelen met mijn moeder die dag ❤️

Reflectie eerste sterfdag van mijn moeder

De eerste sterfdag: wat een dag om voor het eerst bij stil te staan… Hoe deze dag precies zal zijn, weet ik niet. Wel zal de aanloop en de dag zelf emotioneel zijn. Wat een jaar is geweest zo zonder haar.

En hoe zal dan aankomend jaar zijn? Het tweede jaar zonder mijn moeder. Zal dat lichter zijn, omdat veel eerste keren nu al geweest zijn? Of blijft het gewoon zwaar? Het gemis is voor altijd, dat laat zich niet vangen in een jaar. Ik ga het zien wat het komende jaar brengt…

Hoe ga jij om met de eerste sterfdag van jouw moeder? Welke dingen ga jij doen om stil te staan bij haar? Deel het hieronder in de comments. Ik lees graag mee, en vele anderen met mij. En weet: je bent niet alleen ❤️

P.s. voor deze omslagafbeelding kon de protea natuurlijk niet uitblijven.