Rouwen om een dierbare kan eenzaam voelen, zelfs als er mensen om je heen zijn. Eenzaamheid tijdens rouw is een kwetsbaar onderwerp waar nog te weinig openlijk over gesproken wordt, terwijl zoveel mensen het herkennen. Hoe het voelt als niemand in je omgeving begrijpt wat je doormaakt. Als gesprekken over je dierbare worden vermeden. Als binnen je eigen familie iedereen rouwt op een andere manier.
In deze blog deel ik hoe ik na het verlies van mijn moeder regelmatig die eenzaamheid ervaar. En ik deel wat mij helpt om met de eenzaamheid om te gaan.
Eenzaam rouwen op jonge leeftijd: niemand om mij heen begreep het
Toen mijn moeder in 2025 overleed, was ik 34 jaar. Ik stond volop in het leven. Samen met mijn partner was ik bezig om een gezinsleven op te bouwen. En tegelijkertijd moest ik leren leven zonder mijn moeder. Zonder de vrouw die zo een belangrijke rol in mijn (gezins)leven had. Ons leven stond stil door het verlies van mijn moeder.
Veel vrienden en kennissen om mij heen zijn volop bezig met huizen kopen, carrière maken en een gezin stichten. Ons leven viel stil toen mijn moeder ziek werd en na zes maanden overleed. Een huis kopen, carrière maken, een gezin stichten? Alles stond op pauze. Ik was bezig met rouwen. En dat is niet iets wat ik had gedacht op mijn 34e te doen…
Niemand in mijn omgeving maakte door wat ik doormaakte. Ik kende niemand die op relatief jonge leeftijd haar moeder verloor en moeder moest zijn zonder haar eigen moeder. En dat zorgde voor een eenzaam gevoel. Niemand die echt begreep wat ik doormaakte.
Voor mij een drijfveer om mijn verhaal te delen, zowel in de vorm van blogs op www.mvanmama.nl als via Instagram
Rouw is een volledig eigen ervaring, ook binnen je eigen familie
Ik ben niet de enige die rouwt om het verlies van mijn moeder. Mijn vader en zus rouwen ook om haar. Maar zij geven op een andere manier uiting aan hun verdriet dan dat ik dat doe. En dat is helemaal ok, maar zorgt wel regelmatig voor een eenzaam gevoel. Zij ervaren niet het verdriet om mijn moeder zoals ik dat doe, niemand doet dat.
Inmiddels is mijn moeder een jaar overleden. Als ik terugkijk op dit eerste jaar zonder mijn moeder, zijn er een aantal momenten waarop ik die eenzaamheid heb gevoeld.
Met kerst haar servetten gebruiken, een appeltaart bakken op haar sterfdag. Voor mij belangrijke uitingen om te laten zien: ik denk aan mama en ik ben haar niet vergeten. Maar voor mij was dat een belangrijke manier van uiten, niet voor hen. Dus zij gaven er minder waardering voor dan ik misschien had verwacht. Op zo’n moment voelde het alsof mijn manier van herdenken er niet toe deed. Ook al is dat wat ik voelde, weet ik dat zij het niet zo bedoelden.
Eenzaam omdat anderen niet weten wat ze moeten zeggen
Regelmatig gebeurt het dat ik ergens ben en er niet of nauwelijks gesproken wordt over mijn moeder. Zal het zijn omdat mensen bang zijn er naar te vragen? Niet weten wat ze moeten zeggen? Bang dat ze een gevoelige snaar raken en dat ik in tranen uitbarst? Ik weet niet wat het is.. Maar door het in zo’n situatie niet over mijn moeder te hebben, voel ik me niet gezien. Alsof er niet meer over haar gesproken mag of kan worden. Dat zorgt voor een eenzaam gevoel tijdens rouw.
Ik wil juist graag over mijn moeder praten. Er zijn zoveel mooie herinneringen om op te halen. Ik wil haar naam horen, ook uit de mond van iemand anders. Zodat haar naam niet vergeten wordt. Zodat zij niet vergeten wordt.
Hoe ik omga met het eenzame gevoel tijdens mijn rouwproces
Het leert mij dat de rouw die ik voel na het verlies van mijn moeder, mijn rouw is. Niet de rouw van een ander. En de dingen die ik doe om mijn rouw te uiten, doe ik voor mezelf. Of dat nu een appeltaart bakken is of iets anders, ik doe het voor mezelf. Fijn als een ander deze gedachte en ervaring met mij deelt, maar noodzakelijk is het niet. Want ik doe het voor mezelf.
Wat helpt bij eenzaamheid tijdens rouw?
Wat helpt bij eenzaamheid tijdens rouw is voor iedereen persoonlijk. Ik deel hier enkele suggesties die je kunnen helpen.
Lotgenoot
Een lotgenoot tijdens jouw rouwproces kan enorm fijn zijn. Iemand die ook een dierbare heeft verloren en die hetzelfde heeft meegemaakt. Iemand die begrijpt hoe het is om een dierbare te missen en verder te gaan met het leven.
Rouwgroep
Vind je het prettig om jouw verhaal te delen in een iets grotere groep met gelijkgestemden? Dan is een rouwgroep misschien iets voor jou. In een rouwgroep merk je dat anderen begrijpen wat je meemaakt. En je kunt elkaar steun bieden op moeilijke momenten. Vaak zijn deze groepen in jouw gemeente te vinden. Online kun je hier meer over vinden.
Lezen
Ervaringsverhalen van anderen lezen kan ook helpen. Door het lezen van andere verhalen kun je ervaren dat je niet de enige bent die bijvoorbeeld eenzaam is tijdens het rouwproces. Dat was precies de reden waarom ik zelf begon met schrijven. Ik zocht verhalen van anderen die hun moeder waren verloren, maar vond deze verhalen nauwelijks. Met de verhalen die ik deel via de M van Mama hoop ik dit te bieden aan anderen. Ik hoop dat je met het lezen van mijn verhalen voelt dat je niet alleen bent. En dat jouw rouw er mag zijn, precies zoals het is.
Reflectie: eenzaamheid als onderdeel van mijn rouw
Inmiddels ben ik een jaar onderweg op mijn pad van rouw na het verlies van mijn moeder. Van tevoren had ik niet verwacht dat er veel eenzame momenten zouden zijn, ook als er mensen om mij heen zijn. Dit is zo’n gevoel waarvan je pas weet hoe het is als je er middenin zit. Van tevoren kan je je er totaal geen voorstelling van maken.
Het eenzame gevoel zal er ook in de toekomst nog regelmatig zijn. En dat is ok. Dat eenzame gevoel is een onderdeel van rouw, van mijn rouw.
in de comments om de eenzaamheid wat te verzachten. Want hoe eenzaam rouw ook voelt: je bent niet de enige die dit kent. Ik hoop dat je weet: je bent niet alleen ❤️
