Eerder schreef ik een serie blogs Mijn moeder kreeg kanker. In deze serie schreef ik van voor tot eind over de diagnose tot en met de uitvaart van mijn moeder. Maar wat gebeurt er daarna? Wat volgt is een periode van stilte. In deze blog neem ik je mee in hoe ik de eerste weken na het overlijden van mijn moeder heb ervaren.
Een oorverdovende stilte
De week tussen het overlijden van mijn moeder en haar uitvaart was op z’n zachtst gezegd hectisch. Een week waarin wij volledig zijn geleefd. Er moest van alles voor de uitvaart geregeld worden, veel vrienden en familie over de vloer en ergens tussendoor probeerde ik ruimte te geven aan mijn eigen verdriet.
En dan, na de uitvaart, is het ineens allemaal voorbij. Er is niets meer om te regelen of organiseren. Er hoeft niet meer gezorgd te worden voor een zieke moeder. Alle taken vallen ineens weg. En dan ontstaat er een stilte. Een oorverdovende stilte na de storm. Het moment waarop rouw kei-hard binnenkomt. De afgelopen week was geen droom, besefte ik. Deze nachtmerrie was echt. Mijn moeder was er echt niet meer.
De wereld ging aan me voorbij
Mijn vriend was de dag na de uitvaart nog vrij van zijn werk. Even een dag om bij te komen van alles wat was gebeurd. We besloten om samen uit lunchen te gaan. In de stad zat een sinds een paar maanden een nieuw eettentje. Daar gingen we naartoe. Het was mooi weer dus konden we lekker buiten zitten.
Aan ons tafeltje, in de zon, keek ik om me heen naar alle mensen die passeerden. En ik dacht: wat doen al deze mensen hier? En waarom is iedereen zo vrolijk? Hallo, er is helemaal niets vrolijks aan! Mijn moeder is er niet meer!
Ik bestelde van de kaart een gerecht waar ik al een tijdje naar uitkeek: gegrilde octopus. Maar de eerste hap smaakte nergens naar. Ik proefde het gewoon niet. Ik kon er simpelweg niet van genieten. Het was alsof de wereld aan me voorbij trok..
De glans is er vanaf
Tijdens die lunch drong het ineens tot me door: de glans was er vanaf. Het voelde bijna doelloos dat wij daar zaten te eten. Mijn moeder was er niet meer en dat was allesoverheersend.
In de weken die volgde bleef het voelen alsof de glans van het leven af was. Alsof ik geen onderdeel uitmaakte van deze wereld. Ik leefde in een soort tussenwereld, ergens tussen toen en nu.
Een gesprek dat langs me heen ging
Ik herinner me nog een moment dat ik met mijn vriend en dochter aan tafel zat om te eten. Mijn vriend ging diezelfde week van de uitvaart weer aan het werk. Voor hem kwam het als een welkome afleiding. Weer terug naar “normaal”.
Toen we aan tafel zaten, vroeg ik hem hoe zijn dag was geweest. Hij vertelde over een kleine aanvaring die hij met een collega had gehad. Ik kon amper luisteren naar wat hij vertelde. Horen deed ik het wel, maar het bereikte me niet. Ik dacht: ik heb wel wat anders aan mijn hoofd. Hoe moet ik verder zonder mijn moeder? HOE?!
Dat was best pijnlijk, want voor mijn vriend was het belangrijk om over zijn dag te vertellen. En voor mij ging dit gesprek totaal langs mij heen. Alsof ik in een andere wereld leefde dan hij.
Een gesprek dat ik me herinnerde
Ik herinnerde me een gesprek dat ik eerder met een vriendin had. Tijdens de uitvaart had ik kort gesproken met haar. Haar vriend was een aantal jaar geleden zijn vader verloren. Ze vertelde dat de weken na de uitvaart voor hem zo vreemd waren. Het leven van iedereen ging door, terwijl zijn leven stilstond door het verlies van zijn vader.
Mijn leven kwam tot stilstand
Ineens begreep ik precies wat zij bedoelde: mijn leven was tot stilstand gekomen. Mijn moeder was overleden. Een super ingrijpende gebeurtenis, waardoor mijn wereld op zijn kop stond. Mijn leven stond stil en dat zou voorlopig nog zo blijven. Het leven van andere mensen ging na de uitvaart weer door. Voor de een sneller dan voor de andere, maar hun leven ging verder.
Een leven voor en een leven na het overlijden
Maar voor mij ging het leven even niet verder. Dat was behoorlijk confronterend. Ik voelde mij een vreemde. Een vreemde in mijn eigen leven. Ik moest opnieuw gaan uitvinden hoe ik mijn leven kon leven.
Er was nu een duidelijke voor en na: een leven vóór het overlijden van mijn moeder en een leven ná het overlijden van mijn moeder. Mijn leven was abrupt in twee stukken gesplitst.
Ik moest verder in een wereld waar mijn moeder geen plek onderdeel meer van was. Tenminste, niet meer in levende lijve. Maar wel nog in mijn hoofd en hart.
Acht maanden verder in de tijd
Op het moment van schrijven is mijn moeder acht maanden overleden. Inmiddels kan ik zeggen dat mijn wereld gelukkig weer is gaan draaien. Heel langzaam maar hij draait weer. En dat gaat met vallen en opstaan.
Het gevoel van een leven vóór en een leven ná haar overlijden is nog steeds duidelijk aanwezig. En dat blijft. Voor de rest van mijn leven.
In een andere blog zal ik delen hoe het overlijden van mijn moeder mij heeft veranderd en welke keuzes ik nu anders maak.
Reflectie
Dit is een blog waarvan ik zeker weet dat het herkenbaar is voor velen. De wankele periode na een uitvaart is iets waar te weinig over gesproken wordt.
De buitenwereld verwacht vaak dat je snel weer “de oude” wordt. Dat alles weer normaal wordt. Dat je weer de persoon wordt zoals voorheen. Maar dat kan niet meer, nooit meer. Want die persoon had haar moeder nog in haar leven. Die persoon die je toen was bestaat simpelweg niet meer.
Ik hoop dat je je gesteund voelt door het lezen van mijn verhaal. Ik wil je vragen of een reactie achter te laten. En te laten weten wat je herkent van mijn verhaal. Hoe jij die eerste periode na het overlijden hebt ervaren. Ook in het doorleven van deze fase geldt: je niet alleen bent ❤️
