Eerste sterfdag van mijn moeder: hoe ik hierbij stilsta

Binnenkort is het de eerste sterfdag van mijn moeder. Het eerste jaar na het overlijden kent vele eerste keren, maar voor het eerst de woorden de eerste sterfdag uitspreken en opschrijven raakt me op een manier die ik van tevoren nooit had gedacht. Het is alsof die datum een duidelijke grens aan geeft. Het eerste jaar is voorbij. Mijn moeder lijkt steeds verder in het verleden te raken. Het leven gaat genadeloos door, zonder haar. Dat vind ik zo lastig, zo verdrietig.

In deze blog neem ik je mee hoe ik om ga met de eerste sterfdag van mijn moeder.

Onrust in mijn lijf richting de eerste sterfdag

Meer dan anders denk ik terug aan hoe het vorig jaar rond deze tijd was. Hoe ging het toen met mijn moeder? Welke herinneringen maakten we samen? Misschien omdat mijn moeder toen een relatief goede periode had. Of misschien omdat haar sterfdag eraan komt en dit de laatste weken met haar waren. Wat de reden ook is, ik haal veel herinneringen op aan vorig jaar toen zij er nog was.

Ook voel ik de onrust in mijn lijf. Een onrustig gevoel dat ik niet goed kan plaatsen. Ik slaap slechter (hallo, wakker worden om drie uur ’s nachts). Ik voel meer verdriet en denk veel aan mijn moeder.

Terug naar de laatste weken met mijn moeder

Ik ben meer bezig bezig met wat we precies vorig jaar deden rond deze tijd. Mijn moeder voelde zich in deze weken best goed, op haar best zelfs sinds dat ze ziek werd. En daar maakte ze gebruik van. Ze maakte allerlei uitstapjes en beleefde nog waardevolle momenten met dierbaren. Eerder deelde ik een uitgebreide blog over hoe mijn laatste weken waren met haar. Je leest mijn deze blog hier.

Onlangs las ik onze appgesprekjes terug. En er viel me één ding op: meerdere keren ging het over eten. Mijn moeder hield van koken. Maar door de chemo was haar eetlust en haar zin om te koken verdwenen. Gelukkig kreeg ze na de chemo haar eetlust weer een beetje terug en ook haar zin om te koken.

Al jaren delen mijn moeder en ik de interesse in het lezen van kooktijdschriften. En in het bijzonder Miljuschka magazine. Zelf vind ik het vooral leuk om de verhalen achter gerechten te lezen. Maar echt de recepten maken uit het tijdschrift deed ik niet zo vaak. Mijn moeder deed dat wel: uit ieder kooktijdschrift haalde zij wel wat inspiratie om te maken.

Koken als eerbetoon aan mijn moeder

In ons gesprek vind ik vier momenten terug waarop het over recepten en over eten gaat. En dat bracht mij op een idee: om bewust stil te staan bij de laatste maand van mijn moeder, wil ik die gerechten maken. Om meer diepgang te geven dat het de laatste maand is en haar sterfdag nadert. En om me verbonden te voelen met mijn moeder.

De recepten die op de planning staan

Dit zijn de vier gerechten die ik wil maken als eerbetoon aan mijn moeder.

Lamsstoof met abrikoos

Dit gerecht maakte ik voor mijn ouders vorig jaar. Mijn moeder stuurde na het eten: Margot, complimenten voor het eten. Dit is het lekkerste lamsvlees dat ik ooit heb gegeten. Nu heeft mijn moeder heel wat lamsvlees gegeten in haar leven. Dus een groter compliment kon ik niet krijgen.

Paprikastoof met krieltjes

Een simpel recept uit de Allerhande die we allebei hadden gelezen. Ik had het gerecht voor mijn vriend en dochter gemaakt. Ik stuurde naar mijn moeder dat ik het gerecht ook voor haar klaar zou maken als zij weer terug was van haar vakantie. Little did I know dat zij nooit meer terug zou komen van die vakantie… Dit gerecht kon ik nooit meer voor haar maken. Daarom is het nu zo kloppend om het wél te maken.

Buikspek

Als er één gerecht is dat echt mijn moeder haar guilty pleasure was, is het buikspek. Ik hoor het haar zo zeggen: “Ooh, ik heb zo een trek in buikspek.” In de laatste uitgave van het Miljuschka magazine die mijn moeder las stond een recept voor een Aziatische variant van buikspek. Mijn moeder maakte dit gerecht. Samen met mijn vriend smulden ze ervan. Als eerbetoon aan haar, maak ik dit gerecht. En die editie van Miljuschka magazine? Die kan ik nooit meer weggooien en bewaar ik.

Asperges met kaassaus

Dit is mijn lievelingsgerecht. Asperges uit de oven met kaassaus. Maar dan wel gemaakt door mijn moeder.

Toen mijn moeder ziek werd, besloot ik om een haar recepten te gaan verzamelen. Ik maakte een hele lijst met gerechten die ik graag van haar wilde leren. We maakten een begin, maar de lijst is helaas nooit helemaal afgekomen door haar plotselinge overlijden. 

Wel heb ik het recept voor haar asperges met kaassaus. Dus dit gerecht kan niet ontbreken. En wat het extra beladen maakt: mijn moeder maakte dit gerecht met asperges eind mei. Dit is het laatste gerecht dat ik van haar heb gegeten… Een paar dagen later overleed zij plotseling.

Hoe ik bewust stilsta bij de eerste sterfdag

Door het koken van deze gerechten wil ik een eerbetoon brengen aan mijn moeder. Ik wil bewust deze herinneringen aan haar ophalen en delen met dierbaren. Wil je echt met mij meekijken bij dit eerbetoon? Kijk dan met mij mee via mijn Instagram account.

Reflectie: rouw rondom een eerste sterfdag

Die eerste sterfdag voel ik in iedere vezel van mijn lijf. Ik wist dat deze periode zwaar zou zijn. Maar ik had niet verwacht dat al mijn herinneringen aan haar laatste momenten van vorig jaar zo sterk zouden terugkomen. Rouw laat zich weer van zijn onvoorspelbare kant zien…

Tegelijkertijd zie ik dit verdriet ook als een vorm van liefde. Liefde dat even niet weet waar het precies naartoe moet. In de vorm van het maken van de gerechten geef ik uiting aan die liefde. Het moest zo zijn dat het idee in me op kwam om te koken als eerbetoon aan haar. Op deze manier is mijn moeder wat dichterbij ❤️

Hoe ga jij om met de sterfdag van jouw moeder? En in het bijzonder als het de eerste sterfdatum is? Wat doe jij om er bewust bij stil te staan? Ik hoop dat je voelt: je bent niet alleen ❤️