Inmiddels is het tien maanden geleden dat mijn moeder overleed. Vorige maand schreef ik een blog over negen maanden zonder mijn moeder. En in het bijzonder over de gelijkenissen tussen de periode tussen ziekte en overlijden en het verwelkomen van een kindje (negen maanden draag je een kindje mee). In beide gevallen een onzekere periode waarbij je niet weet waar je je precies op voorbereidt.
In deze blog neem ik je mee wat er afgelopen maand op mijn pad kwam tijdens mijn rouwproces na het verlies van mijn moeder.
Ik had gehoopt dat het een rustige maand van rouw zou worden. Deze maand was er geen bijzondere datum, zoals een feestdag of verjaardag, om rekening mee te houden. Maar die hoop pakte toch wat anders uit… Misschien herken je dit: dat rouw juist op onverwachte momenten het hardst binnenkomt.
Rouw op vakantie: omgaan met het gemis van mijn moeder
Samen met mijn vriend en dochter ging ik op vakantie naar Frankrijk. Ik heb hier een aparte, uitgebreide blog over geschreven. Ik had verwacht en gehoopt dat het vooral een vakantie met quality time met het gezin zou zijn. En dat was het ook, maar rouw kwam ook om de hoek kijken. Precies dat had ik niet verwacht. Als ik dit zo opschrijf, is dat misschien een beetje naïef. Want wat had ik gedacht? Dat ik rouw gewoon thuis kon laten? Dat kon natuurlijk niet!
Tijdens de vakantie raakte het gemis van mijn moeder me diep. Wat had zij genoten van de plekjes die wij bezochten. Van de leuke dorpjes, gezellige straatjes en winkeltjes. Het was een pijnlijke herinnering dat ik alle vakantieverhalen niet meer met haar kon delen. Haar afwezigheid voelde extra groot. Juist op de mooie momenten voelde ik hoe graag ik dit nog met haar had willen delen.
Op die vakantie realiseerde ik me dat rouw en het gemis van mijn moeder altijd met mij mee gaat. Of ik nu thuis ben of op vakantie ga, het is er altijd. Soms is het wat meer op de achtergrond, soms wat meer op de voorgrond. Dat het gemis er is, mag er ook zijn. Het vindt zijn weg om een vast onderdeel van mij te worden. En dat is iets waar ik, nog steeds, aan moet wennen.
Het eerste overlijden na het verlies van mijn moeder
Ook had deze maand iets anders voor mij in petto waar ik niet op gerekend had: het eerste overlijden na het verlies van mijn moeder. Een zus van mijn moeder kwam na een kort ziekbed te overlijden. Je leest er uitgebreid over in deze blog.
De dood kwam weer heel dichtbij. En veel sneller na het verlies van mijn moeder dan mij lief was. De rouw om mijn moeder werd weer een tandje mee geactiveerd. Die tante had zo een bijzondere rol vervuld tijdens het overlijden van mijn moeder. Ook leek zij veel op mijn moeder qua uiterlijk. Beide dingen deden mij veel zo rond het overlijden van mijn tante. Het voelde alsof ik met haar ook een stukje van mijn moeder verloor. En dat heb ik gevoeld! Het was alsof mijn rouw nooit echt weg was geweest. Rouw had even gewacht om precies op dit moment weer voelbaar te worden.
Rouw zonder planning: waarom het je kan overvallen
Deze maand was anders gelopen dan ik had gedacht. Des te meer realiseer ik me nu dat rouw zich niet laat plannen. Rouw is soms een soort reminder: “Hé, vergeet mij niet! Ik ben er ook nog en heb aandacht nodig.“ Rouw beweegt mee met het leven. Het steekt zijn kop op op momenten dat je het niet verwacht. En precies die onverwachte rouw kan je diep raken.
Mijlpalen in rouw: richting het eerste jaar zonder mijn moeder
Binnenkort staat Moederdag op de kalender. Mijn eerste Moederdag zonder moeder. Een belangrijke mijlpaal. Een dag met vreugde, want het is Moederdag als moeder van mijn lieve dochter. En een dag met een traan, want het is Moederdag voor mij als dochter van een moeder die er niet meer is.
Daarnaast komt het einde van het eerste jaar zonder moeder snel in zicht. Nog twee maanden te gaan tot de sterfdatum van mijn moeder. Haar eerste sterfdatum. Heel bewust ben ik er nog niet mee bezig, maar ik merk wel dat het in mijn systeem zit. Hoe zal die mijlpaal zijn?
Van de week realiseerde ik me dat ik vaak denk: Vorig jaar deden we dit nog samen. Of: Toen was mijn moeder er nog. Hoe meer de tijd verstrijkt, hoe verder weg de laatste momenten met mijn moeder zijn. Straks bestaat zij niet meer in dat vorige jaar. Dat is confronterend. Alsof mijn moeder steeds verder in het verleden raakt, terwijl het gemis nog altijd zo groot is.
Reflectie
Sommige maanden voelen als een hele periode op zich. Afgelopen maand was precies zo een maand. Wat was er veel gebeurd! Het was een maand waarin rouw weer flink op de voordeur heeft geklopt. Of nou ja, op de deur kloppen gebeurde niet. Het was eerder een bulldozer die de voordeur gewoon plat reed.
Rouw kwam op momenten sneller dan gehoopt bij het afscheid van mijn tante. En op momenten die ik niet had zien aankomen, zoals op vakantie. Steeds meer realiseer ik me dat dat rouw is. Rouw kun je verwachten bij belangrijke mijlpalen, maar het komt ook onaangekondigd op bezoek wanneer je het niet verwacht.
Hoe is dit voor jou? Op welke momenten heb jij onverwachte momenten van rouw ervaren? Ik ben benieuwd en lees graag met je mee. En weet: ook op de onverwachte momenten van rouw, ben je niet alleen ❤️
