In mijn vorige blog schreef ik over hoe mijn moeder haar behandelingen tegen longkanker doorstond. Ik liet jullie achter met een behoorlijke cliffhanger. En met een reden, want dit is de meest heftige blog die ik zal schrijven. Mijn moeder kwam te overlijden. Zij overleed aan de gevolgen van longkanker. Ik neem jullie mee in wat er gebeurde. Voor mijn volledige verhaal over Mijn moeder kreeg kanker, raad ik je aan om eerst deel 1 en deel 2 van deze serie te lezen.
Weer bloed ophoesten
In mijn vorige blog schreef ik dat mijn moeder samen met mijn vader een paar dagen naar Brabant zou gaan, voor de verjaardag van haar zus. De dag vóór vertrek hoestte mijn moeder opnieuw bloed op. Dit keer meer dan normaal.
Wat moesten ze doen? Het ziekenhuis bellen? Dat zou betekenen dat mijn moeder waarschijnlijk direct moest komen. Die paar dagen naar Brabant zouden dan niet doorgaan. Mijn moeder wilde beslist gaan. Naar Brabant wel te verstaan, niet naar het ziekenhuis. Ze besloten niet te bellen.
De laatste dag, zonder dat we het wisten
De volgende dag vertrokken ze. Mijn moeder had sinds een paar weken weer iets meer energie. Op de dag van aankomst kookte ze voor de familieleden die er waren. Een heerlijke maaltijd, zoals alleen zij die kon maken.
Het gezelschap besloot om na het eten een stuk te gaan lopen in de prachtige omgeving. Mijn moeder was moe en besloot lekker in het huis te blijven en wat uit te rusten.
Toen iedereen na een uur weer terugkwam in het huis, gingen ze kijken waar mijn moeder was. Ze lag op de bank. En het ging niet goed. Mijn moeder had een acute longbloeding gehad. Ze was niet meer aanspreekbaar.
Slechts tien minuten later overleed zij. Zo plotseling… Mijn moeder stierf in het bijzijn van mijn geliefde en dappere vader en haar geliefde en jarige zus.
Hoe ik dat mijn moeder was overleden
Die avond was ik op tijd naar bed gegaan. Mijn vriend was een avondje op pad met vrienden. Ik had onze dochter naar bed gebracht en luisterde, zoals elke avond, naar een slaapmeditatie.
Net toen mijn meditatie klaar was, ging mijn telefoon. Ik zag dat mijn moeder belde. Vreemd, waarom belde ze zo laat nog? En waarom belde zij mij gewoon normaal en niet via Whatsapp zoals ze altijd deed? Ik sloop uit bed om mijn dochter niet wakker te maken. Ik was net te laat met opnemen. En ik dacht: Dat is verontrustend. Ik belde direct terug, maar kreeg geen gehoor. Ik stuurde mijn moeder een berichtje: Gaat alles goed?
Mama is er niet meer
Een paar minuten later belde mijn zus. Dat verontrustende gevoel dat ik had werd sterker: dit kan niet goed zijn. Ik zei haar dat onze moeder had gebeld, maar dat ik te laat was met opnemen en daarna geen gehoor kreeg. Ze vertelde dat het mijn vader was die probeerde te bellen met de telefoon van mijn moeder. Ik vroeg haar wat er aan de hand was. Mijn hartslag zat inmiddels in mijn keel.
Het bleef even stil. En toen ze zei: “Mama is dood“. Exact die drie woorden: Mama is dood. Die drie woorden die in een klap alles veranderen. Door die drie woorden voelde het alsof de grond onder mijn voeten vandaan werd getrokken.
Ik huilde, ik schold en ik vroeg: “Hoezo mama is dood? Wat is er gebeurd?”
De eerste chaotische uren na het overlijden
Ik belde mijn vader en vroeg hem hoe het met hem ging. Overbodige vraag. Het ging niet goed natuurlijk, want mijn moeder was net overleden.
Daarna probeerde ik mijn vriend te bellen. Hij moest zo snel mogelijk naar huis komen. Maar ik kreeg hem niet te pakken. Ik stuurde hem een berichtje: S.O.S. je moet NU naar huis komen. Het is foute boel. Ik bleef hem tevergeefs bellen.
Ik was alleen.
Mijn zus besloot naar mij toe te komen. Toen ze binnenkwam, huilden we samen. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? En was het wel echt? Want wij hadden mijn moeder nog helemaal niet gezien. Wij waren er niet bij toen zij stierf. Wat moesten we doen? Naar Brabant rijden? Dat was zeker 1,5 uur rijden. Zo laat op de avond? En met zoveel verdriet?
Inmiddels was mijn vriend thuisgekomen. Mijn vader had hem gebeld toen hij mij telefonisch niet kon bereiken. Mijn vriend is direct vertrokken van zijn avond met vrienden en naar huis gekomen.
Samen belden we onze vader weer. We besloten dat mijn zus en ik niet halsoverkop naar Brabant zouden komen. We konden daar niet veel doen. Mijn vader had zelf al de begrafenisondernemer gebeld. Zij zouden de volgende dag vroeg in de ochtend mijn moeder komen ophalen.
We spraken af dat mijn vriend en ik de volgende ochtend naar Brabant zouden komen om mijn vader op te halen en weer thuis te brengen.
Het besef daalde langzaam in
Daarna praatten mijn zus, mijn vriend en ik nog wat na. We huilden. Het besef daalde langzaam in dat mijn moeder was overleden. Na een tijdje besloten we naar bed te gaan. De komende dagen zou er veel op ons afkomen.
Die nacht deed ik geen oog dicht. Ik huilde. In mijn hoofd speelde ik wel honderd keer de momenten van afgelopen uren. Wat was er gebeurd? Mijn moeder was er niet meer. Zonder enige vooraankondiging en zonder afscheid is zij voorgoed vertrokken.
Voor ons brak er de volgende ochtend een nieuwe dag aan. Mijn moeder zag het nooit meer licht worden. Voor haar kwam de zon nooit meer op…
In mijn volgende blog schrijf ik verder hoe de dagen na het overlijden van mijn moeder waren. Ook maak ik een aparte blog over hoe ik het heb ervaren dat mijn moeder zo plotseling overleed.
Reflectie
Het schrijven van deze blog moest echt uit mijn tenen komen. Hij is geschreven, gelukkig. Mijn moeder overleed plotseling. Zonder dat ik afscheid van haar kon nemen. Dat is nogal wat om mee te maken en draag ik voor altijd met mij mee.
Het delen van dit verhaal is niet makkelijk. Maar het helpt mij in mijn verwerking. En misschien helpt het jou ook, als jouw moeder ernstig ziek is of als je haar bent verloren. Ik wens je heel veel sterkte.
En weet: je bent niet alleen ❤️
