Voorheen dacht ik dat rouw alleen iets mentaals was. Dat was voordat ik rouw van dichtbij meemaakte. Nu weet ik wel beter. Rouw leeft ook in je lijf. En dat laat zich op verschillende manieren zien en is voor iedereen anders.
In deze blog neem ik je mee in hoe rouw lichamelijk voor mij voelt na het verlies van mijn moeder aan longkanker. Sommige uitingen ervaar ik niet meer en andere ervaar ik nog steeds.
Veel voorkomende uitingen van rouw in je lichaam
Extreme vermoeidheid bij rouw
Moe, moe, moeier, moeist. Geen normaal Nederlands, maar het geeft wel aan hoeveel vermoeidheid bij rouw komt kijken. Na het overlijden van mijn moeder was ik enorm moe. Niet het moe van een nachtje kort slapen. Nee, echt vermoeidheid in elke vezel van mijn lijf. Alsof ik de vorige dag een marathon had gelopen, terwijl ik in werkelijkheid geen stap had gezet.
In de eerste weken na haar overlijden probeerde ik overdag ook toe te geven aan deze vermoeidheid door even te gaan liggen. Met de zorg voor een klein kind is dat lastig, maar het lukte gelukkig af en toe.
Midden in de nacht wakker liggen en slecht slapen
Hierboven schreef ik over hoe moe ik was na het overlijden van mijn moeder. Ook lag ik ’s nachts vaak uren wakker. En dan meestal rond een uur of drie tot een uur of vijf. Mijn slaapritme was volledig van slag.
Vaak gingen er ’s nachts allerlei scenario’s door mijn hoofd. Scenario’s waarin mijn moeder nog leefde en de afgelopen periode helemaal niet gebeurd was. Of scenario’s waarin haar ziekte eerder was ontdekt en zij eerder behandeld kon worden. Allemaal niet echt helpende gedachten om lekker mee te slapen.
Slecht kunnen concentreren door rouw
Ook heb ik moeite gehad met concentreren. Dit begon al in de periode dat mijn moeder ongeneeslijk ziek was. Maar na haar overlijden werd het nog extremer. Een boek lezen? Vergeet het maar. Iedere bladzijde moest ik wel drie keer lezen en dan nog kwam het niet binnen wat ik las.
Moeite met gesprekken voeren
Net als met lezen had ik moeite met gesprekken voeren. Midden in een zin of in een verhaal was ik volledig de draad kwijt. Ik had geen idee meer waar ik het over had.
Het voelde alsof mijn hoofd zich in een dikke laag mist bevond. Alsof mijn werkgeheugen flink was geslonken. Waar ik normaal tien ‘tabjes’ open had staan, kon ik er nu nog maar één aan. En dat ene tabje was rouw
Veel moeten plassen door rouw
De eerste weken na het overlijden van mijn moeder moest ik opvallend vaak plassen. In het begin vond ik dat een beetje gek. Tot ik het met mijn zus en vader deelde.
Wat bleek? Zij ervaarden precies hetzelfde. Alsof je lichaam op die manier probeert om spanning en verdriet af te voeren. Toen ik het opzocht, las ik dat stress en verdriet, die vaak aanwezig zijn tijdens rouw, kunnen zorgen voor een overactieve blaas. Dat verklaarde een hoop.
Een brok in mijn keel door verdriet
Een brok in de keel wordt vaak spreekwoordelijk gebruikt als iets dat je emotioneel aangrijpt. Na het overlijden van mijn moeder voelde ik die brok echt letterlijk in mijn keel.
Alsof mijn keel werd dichtgeknepen door al het verdriet dat door me heen ging. Dat gevoel heb ik weken lang of zelfs maandenlang gehad. Totdat ik leerde hoe ik ermee om moest gaan. Ik deel hier later uitgebreider over. De belangrijkste les: luister naar wat je voelt en geef het de aandacht die het vraagt.
Hoe voelt rouw lichamelijk maanden later?
Inmiddels is mijn moeder ruim negen maanden overleden. De meest intense lichamelijke uitingen van rouw die ik hierboven beschrijf, ervaar ik inmiddels niet meer. Wel merk ik dat ik sneller moe ben en dat mijn concentratie nog niet helemaal de oude is. Gelukkig lukt het inmiddels weer om gewoon een boek te lezen!
Is het normaal dat rouw zich fysiek uit?
Al deze manieren waarop rouw zich lichamelijk uit, zijn heel normaal. Toch is het bijzonder dat je er zo weinig over hoort of leest. Bij bijna elke lichamelijke uiting van rouw dacht ik dat ik de enige was. Ik vroeg me af: wat is er mis met mij? Dat het ‘raar’ was hoe ik het ervaarde.
Niets blijkt minder waar: ik ben heel normaal.
Reflectie
Het is een opluchting om te weten dat fysieke uitingen van rouw heel normaal zijn. Dit is iets wat ik eerder in mijn rouwproces graag had willen weten.
Ik ben niet ‘raar’. Ik ben niet ‘zwak’.Ik rouw. En mijn lichaam rouwt met mij mee. En dat is eigenlijk helemaal niet zo vreemd!
Op wat voor manieren ervaar jij rouw in jouw lijf? Deel het gerust in een reactie hieronder! Ik weet zeker dat andere lezers zich hier ook in zullen herkennen. Ook voor lichamelijke rouw geldt: je bent niet alleen! ❤️
