Een kinderwens na het verlies van je moeder, hoe ga je daarmee om? Voor veel vrouwen is het een onderwerp vol twijfels en verdriet. Kun je zwanger zijn zonder haar steun? Hoe combineer je rouw met de komst van een kindje? En mag het geluk van een zwangerschap naast het verdriet bestaan? In deze blog deel ik hoe ik na het overlijden van mijn moeder omging met mijn kinderwens. Van het rouwen om het gezinsplaatje dat niet zo werd zoals gehoopt, tot de gesprekken met een psycholoog en verloskundige die mij verder hielpen. Dit is mijn ervaringsverhaal voor iedereen die (opnieuw) moeder wil worden zonder haar moeder
Rouwen om kinderwens na overlijden van mijn moeder
Toen mijn moeder ziek werd, was mijn dochter 1,5 jaar oud. Mijn partner en ik waren eigenlijk net bezig om een gezinsleven op te bouwen. En tegelijkertijd moesten wij omgaan met het feit dat moeder ongeneeslijk ziek was en zou overlijden. Het afscheid nemen van een dierbaar persoon in ons leven en het opbouwen van een gezinsleven zijn enorm dubbel om te combineren.
Het plaatje van mijn gezinsleven viel volledig in duigen toen mijn moeder ongeneeslijk ziek bleek te zijn. Dat neem ik haar niet kwalijk, maar is wel de realiteit waar ik mee moest leren leven. Het voelde als een verlies op een verlies. Pas later leerde ik dat dit verlies een naam heeft: secundair verlies. Dat verlies gaat over het ervaren van de indirecte gevolgen van het verliezen van een dierbare. Voor mij was dat dus rouwen om het plaatje van het gezinsleven dat niet zo zou zijn zoals ik had gehoopt.
Secundair verlies: het gezinsplaatje dat niet zo werd als gehoopt
Toen ik voor het eerst moeder werd, zag ik voor mij dat wij twee vrolijke kindjes in ons gezin zouden hebben. Met maximaal 3 jaar ertussen, zodat het leeftijdsverschil niet te groot zou worden. En een lieve oma (mijn moeder) die zo graag voor haar kleinkinderen wilde zorgen.
Maar dat plaatje veranderde dus volledig. Mijn moeder werd ziek en kwam te overlijden. Mijn kinderen zouden zich oma nooit kunnen herinneren, behalve van de verhalen en van de foto’s.
En het idee van het tweede kindje? Ik had genoeg aan de zorgen voor mijn moeder en het rouwen om het (aanstaande) verlies van mijn moeder. Een zwangerschap was wel het laatste waar ik aan moest denken. Maar dat deed wel veel zeer. Om mij heen kregen kennissen en vrienden kinderen. Zij bouwden aan hun gezinsleven, precies zoals ik ook had gewild. Maar voor mij waren de kaarten helaas anders geschud. Ons leven stond volledig stil. En dat deed mij verdriet.
Kinderwens na overlijden moeder: de twijfels die ik ervaarde
Na het plotselinge overlijden van mijn moeder, nam ik de tijd om te rouwen. En ook om te rouwen om dat beeld van mijn gezinsleven dat nooit meer zo zou zijn zoals ik had gedroomd.
Ik heb heel wat tranen gelaten om het feit dat mijn moeder mij nooit meer in de rol als moeder zou zien. Zou ze trots op mij zijn? Welke tips zou ze voor mij hebben? En vooral het verdriet dat zij mijn kinderen niet zag opgroeien. Ik had mijn kinderen zo graag een oma zoals mijn moeder gegund. En mijn moeder gunde ik het om op en top oma te zijn. Nooit zal ik weten hoe de band tussen oma en haar kleinkinderen door de jaren heen zou zijn. Welke leuke dingen ze samen zouden doen, welke lievelingsliedjes ze samen hebben of welke verhaaltjes ze het liefst samen lezen.
Het eerste half jaar zonder mijn moeder voelde ik de ruimte niet om te proberen voor een tweede zwangerschap. Het voelde alsof er nog veel verdriet was in mijn leven. En dat ik veel twijfels had. Twijfels zoals:
- Zou ik het mentaal wel aan kunnen om zwanger te zijn zonder mijn moeder?
- Wat is de impact van zo een groot verlies zowel tijdens de zwangerschap als tijdens de periode na de geboorte?
- Kan ik de zorg voor een tweede kindje aan zonder de hulp van mijn moeder? Zowel praktische hulp als mentale support
Deze twijfels wilde ik verder uitzoeken.
Hoe ik mijn twijfels rondom een kinderwens na het verlies van mijn moeder onderzocht
Visualisatie met mijn psycholoog: hoeveel borden staan er op tafel?
Al sinds mijn moeder ziek werd, ben ik regelmatig naar een psycholoog gegaan om met haar te praten. Dat heeft op veel momenten geholpen tijdens de ziekte van mijn moeder en na haar overlijden. Tijdens een van onze gesprekken kwam het verdriet rondom mijn wens voor mijn gezinsleven ter sprake. En ook de twijfel of een tweede kindje wel in mijn leven past.
Samen met mijn psycholoog deed ik een visualisatie. Ik sloot mijn ogen en keek een aantal jaar in de toekomst. Zij vroeg mij om een eettafel voor te stellen en om te tellen voor hoeveel personen de tafel was gedekt. Ik voelde heel sterk dat er 4 borden op tafel stonden: voor mijn partner, voor mezelf en voor twee kindjes. Diep in mij zat dus zeker het verlangen van een tweede kindje. Ook als dat betekende dat ik die fase zonder mijn moeder moest doen.
Gesprek met een verloskundige over zwanger zijn zonder moeder
In het tweede half jaar zonder mijn moeder stond ik steeds vaker stil bij mijn wens voor een tweede kindje. De wens werd steeds sterker, maar de twijfel of ik het wel paste bij het verdriet in mijn leven was ook sterk aanwezig. Ik wilde graag in gesprek met een verloskundige en te horen wat haar ervaring is met vrouwen die moeder worden zonder moeder. Via de verloskundigenpraktijk waar ik bij mijn eerste zwangerschap was, zag ik dat zij ook coachingsgesprekken met een verloskundige aanbieden. Ik maakte meteen een afspraak.
Met de verloskundige ging ik in gesprek over het verdriet wat ik met mij meedraag sinds het overlijden van mijn moeder. En hoe dat samen kan gaan met een zwangerschap en komst van een tweede kindje. Zij stelde mij de onderzoekende vraag: wat als het naast elkaar mag bestaan? Wat als het verdriet van mijn moeder mag bestaan en het geluk van de zwangerschap en komst van het kindje er ook mag zijn? Ze gaf mij als tip om tijdens een toekomstige zwangerschap regelmatig verbinding te maken met het kindje in de buik. En uit te leggen dat het heel welkom is, maar dat er ook verdriet is. Dat verdriet heeft betrekking op oma, niet op het kindje. Ik merkte meteen dat mijn twijfels en zorgen zakten. Dit gesprek, en in het bijzonder deze vraag, was PRECIES wat ik nodig had.
Daarnaast namen wij praktische dingen door. Hoe zou ik mijn moeder willen betrekken bij de zwangerschap en geboorte? Hoe ziet de kraamperiode eruit qua hulp en ondersteuning nu mijn moeder er niet is?
Ik kijk terug op een heel prettig gesprek dat mij echt verder heeft gebracht. Het heeft een hoop inzicht gegeven in mijn kinderwens en het gelijktijdig dragen van het verlies van mijn moeder. Mocht je zelf met bepaalde twijfels zitten rondom een kinderwens na het verlies van jouw moeder, kan ik je van harte aanraden om in gesprek te gaan met een verloskundige!
Reflectie: Mijn kinderwens na het verlies van mijn moeder
Inmiddels is mijn moeder ruim een jaar overleden. Het echte rauwe verdriet van het eerste jaar zonder haar heb ik achter mij liggen. En mijn kinderwens is steeds sterker aanwezig. Vrees ik dan niet voor de emotionele achtbaan die gaat komen bij de komst van een tweede kindje? Ja, natuurlijk wel. Maar ik geloof erin dat nog een keer moeder worden voor mij is voorbestemd. En ik hoop dat mijn moeder mij de kracht geeft die ik nodig heb vanaf de plek waar zij nu is. Na het overlijden van mijn moeder heb ik vaak het gevoel alsof ik de hele wereld aankan. Want één van de ergste dingen die kon gebeuren, het verliezen van mijn moeder, heb ik ook doorstaan.
Hoe denk jij over (opnieuw) moeder worden zonder moeder? Wat zijn de dingen die jij hier lastig aan vindt? Deel het hieronder in de reacties. En ik hoop dat je voelt na het lezen van deze blog: je bent niet alleen ❤️
