Vandaag is het de geboortedag van mijn moeder. Vandaag zou zij jarig zijn geweest. Mijn moeder overleed bijna acht maanden geleden aan de gevolgen van longkanker. Voor veel mensen in rouw is zo’n dag extra beladen: haar eerste verjaardag na haar overlijden.
Nooit meer
Nooit meer
het ruiken van een zweem van haar geur
Nooit meer
“Dag kind” horen bij het openen van de deur
Nooit meer
zal zij zwaaien en schommelen met haar kleinkind
Nooit meer
ziet zij de bladeren verkleuren in warme herfsttint
Nooit meer
gaat zij op de fiets samen met vader, op een lange tocht
Nooit meer
“Je kijkt met de bekende neus” als ik niet kon vinden wat ik zocht
Nooit meer
samen met haar bloedfanatiek een spelletje kaarten
Nooit meer
smullen van haar zelfgebakken appeltaarten
Nooit meer
met haar kletsen over grote of kleine dingen
Nooit meer
zal zij de merels in de tuin horen zingen
Nooit meer
neuriet zij een van haar favoriete nummers, Lady in red, mee
Nooit meer
speelt zij met mijn vader een dagelijks potje yahtzee
Nooit meer
haar “tot in de pruimentijd” als laatste groet
Nooit meer
want wij namen afscheid van haar voor goed
Dit allemaal nooit meer. Wat wordt ze gemist. Tot in de pruimentijd, lieve moeder ❤️
