Deze weken ben ik met mijn vriend en dochter op vakantie in Frankrijk. Even weg van huis, een andere omgeving, nieuwe herinneringen maken.
Maar ook op vakantie blijkt: rouw reist gewoon met je mee.
In deze blog neem ik je mee in hoe deze vakantie voor mij voelt, nu mijn moeder er niet meer is. Ik weet dat deze blog voor veel vrouwen herkenbaar zal zijn na het verlies van hun moeder.
Het idee om even weg te gaan
In de maanden maart en april ontstond er ruimte in onze agenda om er een paar weken tussenuit te gaan. We dachten na over waar we graag naartoe wilden. Italië zijn we alle twee groot fan van. Maar met een kind van 2,5 jaar vonden we dat toch te ver rijden. We besloten om iets te zoeken op maximaal 8 uur rijden. We kwamen uit bij Frankrijk. Mijn vriend houdt veel van wijn en van kaas, dus een bezoek aan Frankrijk is aan hem wel besteed.
Voor onze vakantie in Frankrijk stippelden we een mooie route uit. Beginnen in Épernay (champagnestreek). Vervolgens naar het gebied rond de Loire en daarna naar de Bourgogne. Op de terugreis nog een paar dagen in Reims en dan op naar huis.
Vakantie na het verlies van mijn moeder
Toen mijn moeder ruim een jaar geleden ziek werd, stond op vakantie gaan niet hoog op het prioriteitenlijstje. Het was een behoorlijk onzekere tijd waar een vakantie niet echt in paste. En om eerlijk te zijn wilde ik gewoon graag in de buurt van mijn moeder zijn. Dus het idee van twee weken weggaan, stond mij niet bepaald aan.
Na het overlijden van mijn moeder, vielen de zorgen en onzekere tijden ineens weg. Na verloop van tijd konden we weer voorzichtig naar de toekomst kijken. En geloof me, dat heeft echt wel even geduurd. In september gingen we voor een korte vakantie naar de Ardennen. Mijn vader ging met ons mee. Daar stonden we regelmatig stil bij het feit dat mijn moeder er niet meer was.
Deze vakantie in Frankrijk werd voor ons de eerste vakantie echt als gezin. Mijn vader ging niet mee.
Omgaan met rouw tijdens vakantie
Van tevoren hadden mijn vriend en ik met elkaar afgesproken dat we onze tijd goed zouden verdelen. Op een dag iets met z’n drieën doen en voor de rest verdeelden we tijd met onze dochter. Zo konden wij beiden wat van de omgeving zien en hadden we even me time.
Mijn eerste momentje voor mezelf was in Épernay. Het was mooi weer en ik besloot de stad in te gaan. En daar overviel het me volledig… Ik liep langs de winkeltjes met heerlijke kazen, chocolade, taartjes en mooie kleding. En ik dacht: wat had mijn moeder het hier heerlijk gevonden om bij te zijn. Om te snuffelen in alle winkeltjes en rond te struinen door de gezellige straatjes. Ik miste haar zo intens. Heel even stond ik daar stil in die straat. En ik voelde zo duidelijk: hier had mijn moeder ook moeten zijn. Het verdriet kwam behoorlijk onverwachts om de hoek kijken.
Natuurlijk genoot ik van de plek en het mooie weer. Maar het voelde zo dubbel. Het vakantiegevoel kreeg een flink randje van gemis.
Het gemis en de rouw om mijn moeder was gewoon met mij mee gereisd naar Frankrijk. De rouw was al in mijn koffer gekropen nog voordat ik mijn spulletjes erin had gedaan.
Uiteraard begrijp ik dat het gemis niet in een keer weg is als je van plaats, of zelfs land, verandert. Maar zo op die dag in Épernay overviel het me. Ik had hier van tevoren geen rekening mee gehouden. En dat is precies hoe rouw is: zonder enige vooraankondiging overvalt het je.
Positieve noot
Ondanks het gemis van mijn moeder, realiseer ik me heel goed hoe gelukkig ik mezelf mag prijzen. Dat ik het leven nog heb. En dat ik met mijn vriend en dochter lekker op vakantie kon gaan. Mooie herinneringen maken, genieten van elkaar. Mijn moeder had het niet anders voor ons gewild. Ik hoor het haar zo zeggen: “Margot, jullie gaan gewoon lekker op vakantie en genieten van al het lekkere eten daar.”
Deze positieve noot neem ik mee tijdens de rest van de vakantie. Deze noot reist met mij mee, net zoals rouw gewoon verder met mij mee reist.
Reflectie
Tijdens het schrijven van deze blog realiseer ik mij dat rouw altijd om me heen is. Thuis, buiten de deur, in eigen land, op vakantie. Overal waar ik ben, is rouw ook. Het is een nieuw onderdeel van mijn leven geworden. Iets wat altijd met mij meegaat en ik bij me draag. En dat is OK. Want ik weet dat óók de liefde voor mijn moeder met mij meegaat. En samen zijn deze twee reisgenoten welkom om mij te vergezellen.
Hoe is dit voor jou? Hoe ervaar jij het om op vakantie te gaan na het overlijden van je moeder? Is dit iets waar je juist naar uitkijkt of niet? En hoe geef je jouw verdriet een plekje tijdens de vakantie? Ik ben heel benieuwd en lees graag met je mee. Ik hoop dat je het niet vergeet: je bent niet alleen ❤️
Nog een kleine noot: als omslagfoto koos ik voor een lelie, de nationale bloem van Frankrijk. Mijn moeder had echt een hekel aan lelies. Dat vind ik dan weer grappig.
